Voor iedereen die meer wil weten over autisme

Mijn kind leerde mij wat onvoorwaardelijke liefde is

Mijn kind leerde mij wat onvoorwaardelijke liefde is

Ik was bijna 33 toen ik moeder werd. Het was voor mij een droom die uitkwam. Ik had de hoop op een leuke partner en een gezin al bijna opgegeven. Maar ik vond het geluk en de liefde en dat werd bekroond met een prachtige baby!

Als je voor de eerste keer moeder wordt heb je verwachtingen van je zwangerschap maar ook het moederschap. Ik had nooit kunnen denken dat het zo mooi zou zijn maar tegelijkertijd ook zo heftig. Tijdens mijn zwangerschap werd ik geconfronteerd met bekkeninstabiliteit, depressieve gevoelens en zwangerschapsdiabetes. Maar ondanks dat was ik al verliefd op het kleine mannetje en dat ben ik tot op de dag van vandaag nog steeds.

Er gingen allerlei rampscenario’s door me heen: wat als ons kindje een verstandelijke beperking zou hebben?

Met 33 weken zwangerschap kregen mijn man en ik te horen dat er afwijkingen waren gevonden die niet geregistreerd waren tijdens de 20-weken echo. Dit zou kunnen duiden op een hersenafwijking. Op dat moment stortte onze wereld in. Ik moest bijna om de dag naar het ziekenhuis voor een echo. Er gingen allerlei rampscenario’s door me heen: wat als ons kindje een beperking hebben? Zou hij dan een volwaardig leven kunnen leiden? Op die vraag zouden we voorlopig nog geen antwoord krijgen.

Uiteindelijk werd ik, vanwege complicaties met 38 weken zwangerschap ingeleid.
Een week later beviel ik van een gezond en prachtig mannetje met een rode blos op zijn wangen. Hij had de meest schattige krulletjes die ik ooit had gezien. Die eerste nacht samen in het ziekenhuis hield hij met zijn hele handje mijn pink vast. En ik beloofde hem dat ik er altijd voor hem zou zijn. Nooit gedacht dat mijn geduld zodanig op de proef zou worden gesteld.

Als hij straalt, dan straalt letterlijk de hele wereld. Maar als die andere kant naar boven komt…

Naarmate de tijd verstreek zagen we dat er toch iets anders aan ons kindje was. Na maandenlang zoeken naar informatie kwamen we uiteindelijk bij de Peuterpoli terecht. Na de lange zoektocht en slapeloze nachten kwam de diagnose. Hij heeft autisme. En daar kunnen wij prima mee leven. Hij is alles voor ons en als hij straalt, straat letterlijk heel de wereld. Maar als hij boos is en hij zijn donkere kant laat zien, dan doet liefde soms letterlijk pijn.

En dat hebben we ondervonden met ons kindje. Als iemand die je zo dierbaar is jou fysiek pijn doet, verbaal agressief is en je soms zelfs de dood in wenst dan doet dat verschrikkelijk veel met je. Met mijn verstand begrijp ik dat dit het autisme is, en dat hij het niet meent. Hij kan er zelf ook helemaal niet aan doen, het overkomt hem.

Als ouder sta je machteloos, hoeveel structuur, begeleiding, hulpmiddelen etc. je hem ook biedt: autisme lijkt het steeds van hem te winnen. Zo zie je een vrolijk, liefdevol en behulpzaam jongetje en ineens slaat hij om en dan herken ik mijn eigen kind niet eens meer. Ik moet zeggen dat de relatie met mijn zoon de meest complexe is die ik ooit heb gehad. Soms denk ik bij mezelf; als ik zo n relatie zou hebben met mijn partner dan was ik al lang weggeweest!

Ik moet zeggen dat de relatie met mijn zoon de meest complexe is die ik ooit heb gehad.

Maar uiteindelijk heeft hij mij geleerd wat onvoorwaardelijke liefde is. Want ik hou van hem precies zoals hij is. Ik weet diep van binnen dat hij handelt uit onmacht. Het heeft ons jaren gekost om dit te kunnen accepteren, maar uiteindelijk zijn wij ook niet zonder fouten.

Hij houdt ook van ons, ondanks onze tekortkomingen. We zijn verre van perfect als ouders. Maar we gaan wel tot het uiterste voor ons kind. En ja, het was even schrikken om een kindje met autisme te hebben. Vooral omdat we niet wisten niet wat we ervan konden verwachten. We kwamen terecht in een achtbaan van hulpverlening en daarin wordt je behoorlijk geconfronteerd met de mazen in het systeem. Het leven staat soms even op zijn kop, maar als we plezier maken dan is het een groot feest! Dan genieten we, juist omdat we weten dat het ook ineens anders kan gaan.

We ervaren elke dag weer de echte liefde. En dat geeft je de moed om weer door te zetten. Want straks komt hij thuis en dan slaat hij zijn kleine armpjes zo stevig om me heen, dat is voor mij intens geluk. Soms lijkt hij zich schuldig te voelen, maar hij doet niets verkeerd. Wij zijn hem juist dankbaar omdat hij is zoals hij is. Hij heeft mij geleerd het leven soms wat luchtiger te nemen en de controle los te laten. Uiteindelijk kun je nog zoveel cursussen volgen, boeken lezen en facebookgroepen bezoeken, maar neem eens echt de tijd om te kijken naar je kind. Dan zie je wat een hoe ongelofelijk geschenk hij of zij is!

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram