Leerlingenvervoer: hoe veilig is mijn kind?

Read Time5 Minutes, 5 Seconds

Onze zoon van zes jaar oud reist naar school met het leerlingenvervoer. Hij heeft de diagnose autisme, en gaat sinds een paar weken naar zijn derde basisschool. Als leerling van het speciaal basisonderwijs kon hij gebruik maken van het leerlingenvervoer. Niet alleen vanwege de afstand, maar ook omdat hij vanwege zijn verstandelijke beperking niet met het openbaar vervoer of met de fiets naar school kan. Als onze zoon overprikkeld raakt, dan kan hij nogal agressief worden, bijna onhandelbaar. Je kunt je wellicht voorstellen dat wij dachten dat we er goed aan deden deze voorziening voor hem aan te vragen.

Het begon zo goed…

De aanvraag werd goedgekeurd, en tegen het eind van de zomervakantie zou er contact worden opgenomen door de vaste chauffeur. Hij zou zich persoonlijk komen voorstellen en alvast de route naar school rijden met onze zoon. Ik was blij verrast dat het taxibedrijf het op deze manier aanpakte, maar schijn bedriegt.

Aan het eind van de vakantie ben ik toch maar gaan bellen, want de langverwachte kennismaking had nooit plaatsgevonden. Onze zoon was voorbereid op de rit met de chauffeur maar die is nooit geweest. Een paar dagen voor de start van het nieuwe schooljaar kreeg ik een mailtje met beknopte informatie, hier moesten wij het mee doen.

Busje komt zo….

Super zenuwachtig stond onze zoon die eerste maandag op de stoep te wachten. De taxi kwam zoals in de mail stond, keurig om 08:00 uur. Vriendelijke chauffeur, ik had er een goed gevoel bij. Die middag zag ik een blij ventje de taxi uitkomen, het ging gelukkig goed.

Op woensdag kwam hij heel boos binnen en begon met deuren te smijten en te gillen. Ik dacht nog dat alle veranderingen hem teveel werden. Dus ik besloot hem even te laten uitrazen. De volgende ochtend stonden we samen te wachten, maar toen de taxi kwam, verstijfde hij. Hij gilde dat hij niet mee wilde, huilend smeekte hij of hij alsjeblieft thuis mocht blijven. Het was hartverscheurend. Met geen mogelijkheid ging hij de taxi in. Daar sta je dan, terwijl de taxi wegreed bleef hij maar snikken. Praten wilde hij niet, maar na overleg met de juf hebben we besloten hem toch naar school te brengen. Die heeft net als wij, gebeld met het taxibedrijf. Het blijkt dus dat er gevochten was in de taxi, en dat er zelfs tegen de ramen werd getrapt. De chauffeur vond het blijkbaar niet nodig dit te vertellen aan de ouders.

Affiniteit met de doelgroep?

Met heel veel moeite ging hij die dag daarna toch weer met de taxi mee. Wat opviel was dat er bijna dagelijks een andere chauffeur was, en ze zagen er geen van allen uit alsof ze er zin in hadden. In week twee, gebeurde er iets wat mij nog steeds niet lekker zit. De taxi stopte voor de deur, toen mijn zoon wilde instappen hoorde ik een harde klap alsof er een mep werd gegeven. hierop volgde een hoop geschreeuw en gevloek door een meisje van een jaar of negen en een vrouwelijke taxi chauffeur. Het ging er verbaal en fysiek nogal heftig aan toe, en ik moet zeggen dat ik niet honderd procent zeker weet of de volwassene wel of geen klap heeft gegeven. De kinderen waren natuurlijk erg geschrokken en ik probeerde hen en het meisje te kalmeren. Door haar heel rustig te benaderen, kreeg ik haar eigenlijk meteen zover haar tranen te drogen en haar gordel vast te maken. Het was weer rustig, en ondanks mijn twijfels heb ik hem toch laten meerijden. Ik kon niet anders, over een half uur moest ik examen doen. Als ik zou slagen, kon ik meteen in dienst bij een grote zorgverzekeraar. Deze baan zou ons gezin financieel heel veel rust brengen.

Het is een moeilijke groep, deze kinderen sporen niet. Die hebben allemaal een gebruiksaanwijzing.

Tijd voor een gesprek met het taxibedrijf…

Later die dag belde ik met het taxibedrijf omdat ik wel wilde melden wat er was voorgevallen. En ik wilde mijn zorgen uitspreken over de wisselende chauffeurs en de houding tegenover de kinderen. De uitspraken die worden gedaan over onze kinderen, nou daar wordt je niet vrolijk van: ”ze hebben een gebruiksaanwijzing, geen enkele chauffeur wil deze groep meenemen en zelfs, joh die sporen niet.” Allemaal uitspraken die zijn gedaan door chauffeurs tegen kinderen en andere ouders. Ik heb mijn zorgen uitgesproken, en tot in detail verteld wat ik die ochtend heb gezien. In alle eerlijkheid, ik weet dus niet zeker of de chauffeur heeft geslagen, maar heb wel gemeld dat zij verbaal verschrikkelijk tekeer is gegaan.

Het zou intern verder worden afgehandeld, en ook deze chauffeur zagen we niet meer terug. Inmiddels hebben een aantal ouders een WhatsApp groep opgericht, op deze manier houden we elkaars kinderen in de gaten en melden we als we iets zien of horen wat niet in de haak is. Er zijn al meerder klachten ingediend, maar tot nu toe nog geen reactie.

Wie is hier nu fout?

Na gesprekken met school en het taxibedrijf ben ik mij eens gaan verdiepen in de verschillende taxibedrijven. Gemeenten werken samen met deze bedrijven, dus lijkt het me logisch dat chauffeurs in het leerlingenvervoer op zijn minst affiniteit moeten hebben met de doelgroep. Daarnaast vindt ik dat zij een cursus aangeboden moeten krijgen wat betreft autisme en communicatie. Maar toen ik vacatures ging opzoeken zag ik dus dat er geen enkele cursus/training of ervaring werd gevraagd. Sterker nog: er werd vermeld dat je moest kunnen omgaan met overbezorgde ouders!

Leerlingenvervoer of zelf halen en brengen.

Aangezien mijn kind dagelijks wordt blootgestelde aan fysiek en verbaal geweld in de taxi en de Gemeente hier ook niets aan doet, kan ik niet anders dan dit probleem onder de aandacht brengen. Helaas is er voor ons geen andere oplossing, voorschoolse opvang is er niet en mijn zoon trekt het niet op een reguliere BSO.

Er zit niets anders op dan hem zelf te halen en brengen. Dit zou mij, als er geen andere oplossing komt dagelijks bijna drie uur tijd kosten. Maar dat geeft niet, mama stopt wel weer met werken.

0 0
Volg en like ons:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *