Zijn vaders minder betrokken bij de opvoeding?

Read Time5 Minutes, 5 Seconds

Zijn vaders minder betrokken bij de opvoeding of lijkt het alleen maar zo? Jarenlang heb ik gedacht dat ik er binnen ons gezin als opvoeder eigenlijk alleen voor stond. Ik moet zeggen dat het allemaal niet vanzelf ging. Vooral toen ik ontdekte dat onze zoon ander gedrag vertoonde en ik daar wel bepaalde kenmerken van autisme in zag. Mijn man bleef eigenlijk altijd een beetje op de achtergrond, naar mijn idee ontkennend wat autisme betreft. Tot op de dag van vandaag heb ik me altijd afgevraagd: ben je nou als vader minder betrokken bij de opvoeding, en doet het niets met jou dat ons kind autisme heeft? Hoe zie jij dat eigenlijk? Nu kan ik blijven speculeren en hem veroordelen maar we kunnen ook het gesprek aangaan. Nou dat gesprek zijn we onlangs aangegaan en ik heb een aantal confronterende vragen gesteld over de opvoeding en zijn betrokkenheid. De uitkomst was nogal verrassend.

Toen ik hem vroeg of hij nou minder betrokken was bij de opvoeding en of hij dat nou bewust deed krijg ik dit antwoord: “Maar schat jij bent toch elke dag bij hem, jij bent toch veel meer thuis dan ik.” En in eerste instantie werd ik verschrikkelijk boos. “Hoe durf je zo te generaliseren, dus omdat ik een vrouw ben moet ik maar thuisblijven?’’ Op zijn beurt gaf hij aan dat alles toch ook wel op mijn manier gaat. “Daar durf ik niet tussen te komen want jij hebt het allemaal zo goed georganiseerd.’’  Nou, ik zou willen dat hij eens wat uit handen nam. “Dan moet je mij de ruimte geven, die heb ik nooit gehad wat planningen betreft.’’ Ik voegde de daad bij het woord, pakte een glas wijn, een goed boek en schoof hem de weekplanning en pictogrammen toe. “Alsjeblieft en veel plezier.’’ Zo liet ik hem beneden achter. Stiekem was ik toch wel benieuwd of hij er iets van bakte. Ik gaf hem die ruimte en ik moet zeggen dat ik er zelf wel moeite mee had.

 Vind jij het moeilijk om te accepteren dat onze zoon autisme heeft?

“Ja ik vind het verschrikkelijk moeilijk dat onze zoon autisme heeft. In het begin was ik vooral bang voor de toekomst, of hij wel geaccepteerd zou worden. Als man zijnde wil ik altijd alle hobbels en alle moeilijkheden voor jullie twee wegnemen en dit kon ik niet fiksen. Ik kon dit niet veranderen, papa kon het niet beter maken. Hierdoor voelde ik me soms machteloos en mentaal een soort verlamd. Als er gesprekken waren met hulpverleners dan richtten zij meestal de aandacht op jou. Alsof ik er niet bij ben. En als ik dan op zoek ging naar informatie online, dan kwam ik altijd terecht bij vrouwengroepjes. Het waren altijd blogs van vrouwen. Terwijl ik zo hard zocht naar verhalen van mannen, ik zocht een beetje steun, een beetje herkenning. Die vond ik niet online en in de echte wereld trouwens ook niet. Ik stond er ook best wel alleen voor met mijn gevoel.”

Hoe zie jij de toekomst voor je?

 “Ik sta er eigenlijk best positief in. Vroeger maakte ik mij continu zorgen om onze zoon maar nu ik zie hoe hij opbloeit, ben ik hoopvol gestemd.  Toen hij naar het speciaal onderwijs moest, schaamde ik me eigenlijk. Op mijn werk had ik het er eigenlijk nooit over, omdat ik geen idee had wat me te wachten stond. Nu zie ik hoe fijn die kids het daar hebben en dat het er eigenlijk heel normaal aan toe gaat. Nou ja, ze hebben kleine klassen, dat is voor de meeste kinderen zonder autisme dan weer niet normaal. Natuurlijk gaat er weleens door mijn hoofd of hij later wel zelfstandig zou kunnen wonen en of hij een gezin zou kunnen hebben. Maar uiteindelijk zal hij zijn eigen leven moeten gaan leiden, en doen wat hem gelukkig maakt. Dat hoop je toch allemaal voor je kinderen?”

Zijn vaders minder betrokken bij de opvoeding?

“Ik kan natuurlijk alleen namens mijzelf spreken. Sommige vaders willen wel meer betrokken zijn, anderen weten zich misschien geen raad met de situatie en houden zich op de achtergrond. Dan is er nog een heel andere categorie vaders, maar daar wil ik niet op ingaan.”

“Misschien lijkt het alsof ik niet betrokken was, maar ik weet elk detail over hem. Waar hij goed in is, wat hij moeilijk vindt maar vooral wat hij nodig heeft. Zoals bijvoorbeeld driftbuien, als hij daar middenin zit, dan weet ik soms echt niet hoe ik daar mee om moet gaan. Vooral als hij fysiek en verbaal agressief wordt naar ons toe. Het enige wat ik dan kan doen is zelf rustig blijven. Ik blijf consequent en duidelijk, omdat hij daar de meeste behoefte aan heeft, dat geeft hem veiligheid.

Soms zitten we gezellig op de bank, en in één keer krijg ik een klap of een stomp. Dat zijn de momenten waarop ik echt denk: wat is dit?  Daarom ben ik mij meer gaan verdiepen in autisme, zodat ik het gedrag wat beter kan leren begrijpen. Ook hou ik mij erg vast aan het geloof. Als gezin hebben we echt wel onze uitdagingen gehad, maar ik denk dat geloof ons altijd weer kracht en hoop geeft. De gedachte dat dit kleine kereltje mij als voorbeeld ziet, maakt mij trots en nerveus tegelijk. Daarom hoop ik dat ik hem als vader zo goed mogelijk kan helpen als hij het moeilijk heeft. Ik hoop dat hij later zal zeggen: “ach die ouwe van mij is een toffe kerel!”

Wat hoop je te bereiken met het boek Wij en autisme?

Met het boek Wij en autisme hoop ik dat vooral vaders meer naar voren stappen en ook met elkaar in contact komen om elkaar te ondersteunen. Ik zie dat vooral mama’s erg actief zijn binnen de netwerken. Er is een grote groep vaders die wel degelijk meer betrokken willen zijn, maar soms weten zij niet hoe. De hulpverlening richt zich naar mijn idee voornamelijk op de moeder. Waarom geen oudercursus voor vaders? Ik zou daar graag naar toe gaan hoor!

2 0
Volg en like ons:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *